یک فنجان قهوه

تولدم مبارک؟

امروز من به دنیا آمدم

امسال من هیچ حس خاصی ن د ا ر م...

همین

پ.ن:"همین" آخر را خودم به ~~خودم~~ هدیه داد!

+ نوشته شده در جمعه شانزدهم فروردین 1387ساعت 17:14 توسط هبه(HeBe) |

گاهي دلم براي خودم تنگ مي شود...

دستهام را مي كشم روي پنجره ماشين تا نوازشت كنند!

ماشين سريع مي رود و تو تمام نمي شوي!

راه هم!

شايد هر دوتان داريد بزرگ مي شويد!

هبه ي بيچاره ي من!

+ نوشته شده در شنبه سوم فروردین 1387ساعت 17:59 توسط هبه(HeBe) |

به حرمت آغاز

آسمان توهم زيباييست كه انگار تمام نمي شود.حتي اگر دست هايت را به سويش دراز كني...

اين روزها شجريان خيلي گوش مي دهم.مي خواند:

چه كج رفتاري اي چرخ/چه بد كرداري اي چرخ/سر كين داري اي چرخ/نه دين داري نه آيين داري اي چرخ...

سال نو مبارك براي همه تون!

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386ساعت 13:45 توسط هبه(HeBe) |

روزنامه ي شب

دوست دارم يك نفر برايم يك فنجان قهوه سرو كند.

***
تيتر مي زنم:

- يك درخت اين جا درست كنار "روزمرگي" زمين خسته كنار بي تفاوتي نفس هاي كهنه و پيري نقاب خاك گرفته قد كشيده تا خدا.

- پشت اين پنجره ها هنوز يك چراغ - بر فرض هم كه نفتي - سوسو مي كند.

- آفتاب گردان ها هنوز نماز صبحشان را به خورشيد اقتدا مي كنند.

- اين جا يك نفر هنوز نفس مي كشد.

چشم هايت را باز نكن.همين جاده را ادامه بده رو به خورشيد.نزديكش مي شوي حتي شده يك فدم...

+ نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم اسفند 1386ساعت 22:14 توسط هبه(HeBe) |

عادت نكنيم(با اقتباس!)

اين روزها با تمام مفاهيمم مي جنگم خيلي هم سخت نيست.فقط گاهي اذيت مي شوم!

***

اولش نگاه كردن به آسمان با آن همه روشني اش نسبت به سالن سخت بود.چشم هايم را اذيت مي كرد.بعد بي آن كه پلك بزنم خيره شدم به ابرهايش!آخر كه دل كندم ديگر ولم نمي كردند.در تاريكي سالن هم عكسشان پشت پلك هايم مانده بود!اين بار تاريكي سالن چشمم را اذيت مي كرد!

***

به شلوغي خيابان هاي دم عيد...

+ نوشته شده در چهارشنبه هشتم اسفند 1386ساعت 21:14 توسط هبه(HeBe) |

اي روزگار!!!!!!!!!!

قيافه ي جالبي پيدا كردم با اين ورم پايين لپم!اولش خوب سر بودم نفهميدم ادعاي بي خود كردم كه مسكن نمي خورم حالا دقيقا مي فهمم اين كه آدم "ايبو پروفن" "آموكسي سيلين" و "كدئين" را با معده ي خالي سق بزند بدون توجه به عواقبش اصلا چيز دور از ذهني نيست!احتمال مي دهم بعد از جراحي دو تا دندان لعنتي ديگر!عملا جسم خارجي به نام هبه!وجود نداشته باشد!

***
من اصلا نقاش خوبي نيستم.تنها دوستانم كلماتند!اين روزها با كلمات نقاشي هم مي كشم!اين طوري!

                                                                                                   پرتو
                                                                                               پرتو       پرتو
   برگ                                                                              پرتو خورشيد پرتو
      برگ برگ                                                                         پرتو    پرتو
برگ برگ برگ                                       سقف                                 پرتو
برگ برگ برگ برگ                         سقف    سقف
برگ برگ برگ برگبرگ                       سقف              سقف
        ساقه                               ديوار                       ديوار
        ساقه                               ديوار     خانه ي ما      ديوار                               هبه !!!!!
        ساقه                               ديوار                       ديوار                               هبه ؟؟؟؟
        ساقه                               ديوار                       ديوار                               هبه ****
چمن چمن چمن چمن چمن چمن چمن چمن چمن چمن چمن چمن چمن چمن چمن چمن چمن چمن چمن

+ نوشته شده در چهارشنبه یکم اسفند 1386ساعت 11:48 توسط هبه(HeBe) |

خداي كوچه پشتي

-ديروز خدا رو ديدم تو پيچ كوچه ي پشتي!

-چرا مزخرف مي گي؟من وقت مزخرف شنيدن ندارم.حرفتو بگو سريع تر!

-اي كاش تو هم با من خدا رو مي ديدي!

-برو بابا ديوانه! (بوق مقطع)

-داشت جوراب هاي آبي و گرمش رو مي داد به يه بچه! اصل خدا بود!باور كن...

+ نوشته شده در چهارشنبه هفدهم بهمن 1386ساعت 20:14 توسط هبه(HeBe) |

مرگ مولف

از بچه گي هر از چند گاهي مي زد به سرم كه همه ي چيزهاي گذشته ام را نابود كنم.در وهله ي اول دفترهايي كه از هشت سالگي نزديك ترين دوستانم بودند.از هشت سالگي مي نوشتم.ولي حالا فقط چهار دفتر از اين همه سال برايم مانده چهار دفتري كه اگر همين طور پيش برود نابودشان مي كنم!

چند ماهي ست كه آدم ها را هم پاك مي كنم.ياد گرفته ام هرچيزي را كه تحليلم مي كند پاك كنم.نوشته باشند يا آدم هايي كه فكر مي كنند خيلي خوب من را مي شناسند.

هميشه از اين متنفرم بودم كه يك نفر احساس كند خيلي به من نزديك است.من هيچ كس را به حريم خصوصي ام راه نمي دهم!

از چند ماه پيش ياد گرفته ام داستان هايم را براي خودم بنويسم.براي خودم ساز بزنم.شايد چون ترسيده ام از بس شخصيتم را از وسط داستان هايم بيرون كشيده اند.

تنها دليلم براي اين كه اين جا بنويسم "خانم چاقه ي سيمور"است.شايد چون از نگاه تحليل گرش مي ترسم!

+ نوشته شده در سه شنبه شانزدهم بهمن 1386ساعت 20:49 توسط هبه(HeBe) |

عبور

ساعت كه سه بار زنگ خورد زن فكر كرد"بايد بروم"

دست هايش را روي پنجره ي بخار گرفته كشيد و سرش را چسباند به شيشه.

بيرون شبح زني در امتداد خط وسط جاده گم مي شد.

زندگي يخ زده.

پ.ن:سه عدد بدقيافه اي ست!